Verschillende verhalen

Vroeger was alles beter en morgen wordt alles beter -Gerben

Gerben is 33 jaar en is vermoedelijk op zijn twaalfde jaar al ziek geworden. Drie jaar lang heeft hij verschillende verkeerde diagnoses gehad, voor hij uiteindelijk wist wat er aan de hand was met hem. Gerben blijkt Lyme, Bartonella, Babesia, Pfeiffer, Q-koorts, Erlichia, Candida en een aantal minder bekende bacteriën en virussen te hebben. Gerben heeft een heel mooi stuk geschreven waarin hij omschrijft wat het verschil is voor hem tussen vroeger, toen hij nog niet ziek was, en nu. Wat hij schrijft is voor mij voor een groot deel erg herkenbaar: vroeger was alles beter en morgen wordt alles beter.

Vroeger was alles beter en morgen wordt alles beter!

 Vanmorgen werd ik half wakker uit een droom die over vroeger ging. Die tijd dat chronische lyme er waarschijnlijk al zat, maar nog geen merkbare invloed had op mijn leven. Terwijl ik die beelden vast probeerde houden, drong langzaam maar zeker het nu zich aan mij op.

Er zijn nogal wat verschillen tussen nu en vroeger. En op bepaalde momenten ben ik me daar extra van bewust. Een van die momenten was gisteren. Voor het eerst in 7,5 jaar ga ik een week lang in het buitenland op vakantie 🙂 Iets ontzettend moois, iets dat me weer een beetje mens laat voelen. Een gebeurtenis die ik ook zeer spannend vind.

Vroeger ging ik vaak een week of een paar weken weg, zonder mijn hand er voor om te draaien. Mijn koffer inpakken en geen zorgen maken of ik iets zou vergeten, was niet meer dan gewoon. Op allerlei verschillende plekken, bij verschillende mensen in huis slapen was geen probleem. Of een matras hard of zacht was, of het kussen dik of dun was, het maakte niet uit. En hulpmiddelen waren al helemaal niet nodig om in slaap te komen of te blijven.

Nu heb ik jarenlang bijna niet geslapen en voelt het als een wereldwonder dat ik de laatste maanden weer 6 a 7 uur per nacht slaap. Wel met een goed matras en kussen, rustgevende homeopatische middelen, oordopjes en een masker voor mijn ogen, maar ik slaap 🙂 Een weekendje weg, of zoals in dit geval een hele week, laat me al een week van te voren piekeren. Niet omdat ik niet het besef heb dat het maar om een vakantie gaat en dat ik vast niks belangrijks ga vergeten, omdat alles op papier staat. Het zijn gewoon mijn hersenen die sinds de lyme automatisch overal 100x over gaat nadenken, vergeetachtig zijn en elke verandering als stress ervaren. Ook heeft lyme elk beetje zelfvertrouwen uit het lichaam  geslagen, juist door alle slapeloze nachten en angst en paniekaanvallen die ik heb gehad de afgelopen jaren.

Een weekje Zwitserland nu is vergelijkbaar met het gevoel dat ik vroeger zou hebben als ik voorgoed zou emigreren naar Congo, zonder dat ik daar contacten zou hebben of de taal zou spreken.

Vroeger blaakte ik van het zelfvertrouwen, alles wat ik graag wilde lukte wel. Ik kon makkelijk leren, had veel vrienden, was kerngezond en deed veel aan sport. Angst kende ik niet, de bergen af met meer dan 100 km per uur op de racefiets was geen probleem. Hoge bomen beklimmen ook niet. En als ik zag dat er iemand gepest werd of dat er in die stad iemand in elkaar geslagen werd, sprong ik er tussen. Veel dingen die ik deed durfde ik mijn moeder niet te vertellen, uit angst dat ze een hartverzakking zou krijgen.

Nu durf ik mijn moeder vaak niet te vertellen wat er in mij omgaat, ook uit angst dat ze een hartverzakking krijgt, maar met een totaal andere reden. Diezelfde zoon, die altijd alles durfde, is bang voor alle nieuwe uitdagingen… Alles wat vroeger leuk was is nu spannend. Hoe houden mijn zenuwen het, hoe slaap ik na een flinke inspanning. Wordt ik niet ziek als ik de trein in stap, waar allerlei mensen verschillende virussen bij zich dragen. Gaat mijn lichaam het aan kunnen als ik een keer zondig met eten buiten de deur etc. etc. En bovenal, hoeveel invloed hebben alle prikkels mentaal op mij. Sinds de Lyme krijg ik bij overprikkeling namelijk last van angsten en stemmingswisselingen.

Een uitdaging die me vroeger het gevoel gaf te leven, ga ik nu tegemoet met angst en beven

Vroeger was het ondenkbaar voor me om als single door het leven te gaan. Omdat ik een gezelligheidsmens ben en ook van kinderen houd, was huisje, boompje, beestje, niet iets wat mij een beklemmend gevoel gaf. Het leek me juist leuk, gezellig en fijn. Ook hield ik van de romantiek en spanning die er zeker bij een beginnende relatie is.

Nu krijg ik zelfs van gezonde spanning hoofdpijn en heb ik al niet genoeg energie voor mezelf, laat staan dat ik de energie heb om aan anderen te geven. Als mijn neefje langs komt voor 1 of 2 dagen geniet ik met volle teugen, om vervolgens de rest van de week bij te moeten tanken. De afgelopen jaren heb ik maar met twee meisjes serieuze afspraakjes gehad. Maar continu zat ik mezelf in de weg, je wilt de hele tijd dingen doen die je niet kan. En ik voelde me dan eerder een last dan een hulp. Als ik voor die tijd al een goede lange relatie had gehad, had ik het niet vanwege ziekte uitgemaakt, maar nu voelde het net alsof ze niet de echte Gerben leerden kennen. Ik herken(de) mezelf geeneens meer, laat staan iemand die mij pas kent vanaf de periode dat ik ziek ben.

Waar ik vroeger hoopte ooit de ware te vinden, doe ik nu mijn best om mij nergens aan te binden.

En zo zijn er nog veel dingen waar ik over kan schrijven als ik vroeger vergelijk met nu.

Toch wil ik ook in morgen blijven geloven. Door de lyme heb ik mij jarenlang gevoeld als een gevangene in een middeleeuwse kerker. Erger gefolterd en gemarteld, dan een doorsnee beul mee aan zou kunnen doen. Maar dit jaar heb ik gevoeld dat ik van daaruit overgeplaatst ben naar een tbs-kliniek. Nog steeds voel ik mij verketterd door de gezondheidszorg en gepijnigd door de lyme, maar ik heb meer bewegingsvrijheid en kan ook af en toe lekker buiten luchten. En volgende week ga ik op proefverlof naar Zwitserland… Met begeleiding… De lyme is er nog steeds, maar mijn wereld wordt ruimer, er komt tijd om wat te genieten. En zo komen er langzaam maar zeker ook lichtpuntjes, nieuwe hoop. Na Zwitserland hoop ik dat ik weer iets meer vertrouwen in mijn lichaam terug heb, dat vakanties weer een beetje normaal gaan worden. En dan verruil ik mijn persoonlijke begeleider voor een enkelband… Je wordt eraan herinnert, maar verder heb je behoorlijk veel vrijheid. En dan eens in de toekomst, komt er ook een tijd dat ik weer helemaal vrij kan zijn, daar wil ik in blijven geloven.

Want morgen…, morgen wordt alles beter!

Gerben

Facebook reacties

2 Reacties

  • Reply
    Laleh Myownfairytale
    21 november 2015 at 20:17

    Prachtig @Gerben
    Heel mooi omschreven

  • Reply
    Inge Habraken
    23 november 2015 at 13:58

    Mooi geschreven Gerben!

  • Leave a Reply

    %d bloggers liken dit: