Verschillende verhalen

Vraag mij maar gewoon niets meer – Lianne

Lianne is 23 jaar en zit al 2,5 jaar ziek thuis.Van de ene op de andere dag werd ze ziek en heeft ze alles moeten laten vallen. Van zelfstandig studente, veranderde ze naar iemand die volledig afhankelijk is van de mensen om haar heen. Lianne heeft er een jaar over gedaan voor ze uiteindelijk de diagnoses ziekte van Lyme, Bartonella en Epstein Barr virus kreeg. Lianne heeft door de ziekte van Lyme veel last van geheugenproblemen en ze heeft een stukje geschreven hierover die ze graag wilt delen. De reden hiervoor is dat haar geheugenproblemen door haar omgeving nog wel eens onderschat worden. Iets vergeten lijkt zo onschuldig, maar het is een heel ander verhaal als je ineens echt bijna niks kan onthouden. Ze heeft hierover een stuk geschreven: Vraag mij maar gewoon niets meer.

Vraag mij maar gewoon niets meer.

He waar is pap naartoe?’ Hoor ik mam vragen. Vermoeid draai ik m’n hoofd om en kijk haar vragend aan. ‘Oh is hij weg..? Misschien boven?’ mompel ik. Vaag herinner ik me dat pap iets had gezegd, maar wat was dat nou.. Ik weet het niet meer en laat het erbij. Ik staar naar de tv. Hmm wat was ik nou aan het kijken, het is reclame.. Geen idee.. Ik wacht af.

Ik hoor een zwaar brommend geluid buiten en kijk uit het raam. Ik zie pap parkeren.. Ohjaaaa hij was even tanken! Ik weet het weer! Blij kijk ik om me heen, zoekend naar mam. Shit, ze is niet meer in de woonkamer. Kan ik haar ook niet meer vertellen dat ik weet waar pap was. Teleurgesteld wacht ik tot hij binnenkomt. Eenmaal binnen vraagt hij of m’n broer vandaag thuis is geweest. ‘Ehhhhm...’ Ik begin m’n geheugen door te spitten maar er komt niks naar boven. Dus ik antwoord twijfelachtig: ‘ ik denk het niet?‘ Gelukkig krijg ik geen moeilijke vragen meer en kan ik rustig verder gaan met tv kijken.

‘S avonds gaat de telefoon. M’n moeder neemt op. Nadat ze heeft opgehangen hoor ik dat het m’n broer was en ik had moeten doorgeven dat mam hem moest bellen. Oh.. Oeps. Maar het gekste was nog dat hij blijkbaar wel thuis is geweest en ik zelfs nog een hele tijd met hem heb zitten kletsen!!! Vol verbazing kijk ik naar mijn ouders.

Ik besef dat ik moeite heb met de meest simpele gesprekjes. Iemand die vraagt ‘ hoe was je dag?’, ‘ wat heb je gedaan afgelopen weekend?’ Of ‘ voel je je al beter?’ Niemand realiseert zich hoe moeilijk deze vragen zijn. Ik heb gewoon géén idee, ik sla dingen niet op, weet niet meer wanneer iets is gebeurd of hoe ik me gister voelde. Ook raak ik de weg kwijt en weet ik bijvoorbeeld niet meer of ik zojuist nou m’n haren heb gewassen..

Ik krijg wel eens de vraag: ‘verveel jij je niet?’ Nou nee.. Een minuut in mijn beleving kan in het echt een uur duren. Dan ben ik gewoon in gedachten en zit ik mezelf af te vragen ” heb ik alles?” , ” wat ging ik doen?” , “wat zei hij nou net?”. Ik probeer alles te onthouden en goed te doen, maar doe dat maar eens met een leeg hoofd.  Het kan ongelofelijk frustrerend zijn als je constant het gevoel hebt dat je achter de feiten aanloopt en er van alles gebeurt zonder dat je er erg in hebt. Helemaal als je voor de honderdste keer een antwoord op een ” simpele” vraag niet weet.

Ondanks dat dit een persoonlijk verhaal is wil ik dit toch graag delen. Ik hoop dat er meer begrip komt en dit onderwerp meer bespreekbaar wordt.

Facebook reacties

1 Reactie

  • Reply
    Marly Reijnders
    25 november 2015 at 10:34

    Wow. Dit is best herkenbaar!

  • Leave a Reply

    %d bloggers liken dit: