Columns van Quinta

Hoofdpijn

Vandaag is het World Lyme Day, een dag waarop er extra aandacht wordt gevraagd voor de ziekte van Lyme. Zes jaar geleden vroeg mijn lichaam ook extra aandacht… middels hoofdpijn. Hoofdpijn was de eerste alarmerende klacht en dat was deze week exact zes jaar geleden, 27 april om precies te zijn. Ik hoefde er dan ook niet lang over na te denken over welk symptoom van Lyme ik deze week zou schrijven.

Dinsdag 27 april 2010
Een ontiegelijke, ondragelijke hoofdpijn meldt zich om 20.23 uur. Wat gebeurt er? Waarom doet het zoveel pijn? Het is niet zomaar hoofdpijn maar een drukkende, kloppende, snijdende pijn aan de linkerkant van mijn hoofd. Ongeveer te midden van m’n slaap en oor. Ik begeef me rechtstreeks naar mijn bed en besluit dat het morgen wel weer over zal zijn.

Woensdag 28 april 2010
Ik word gewekt door een domme doch heerlijke ringtone. Wat minder heerlijk is, is dat de hoofdpijn nog flink feest houdt. Nog een minder prettig detail is dat ik naast mijn hoofdpijn ook nog eens een ontstoken oog, een gezwollen klier in m’n hals en een dicht oor mag toevoegen. Toch sta ik op, zoals ik dat altijd doe als ik naar school moet. Ik maak m’n bakje koffie klaar en ga naar buiten. Mijn twee konijntjes zwiepen al vrolijk heen en weer want: baasje in de ochtend met koffie betekent maar één ding: eten!

hersenenIk ga weer naar binnen, ik neem twee paracetamol en vervolg mijn ochtendritueel: douchen, tandenpoetsen, plamuren en verven (lees: make-up opdoen), zeven verschillende outfits aan doen en er toch achter komen dat de eerste het leukste staat, haren föhnen, haren stylen, haar wil niet zitten, dan maar een staartje, spullen in m’n tas gooien en haastig proberen de trein te halen, wat overigens nooit meer is gelukt sinds ik een eigen auto heb.

‘Ben je chagrijnig ofzo?’ Nog geen tien minuten aan tafel met m’n werkgroepje en ik word er al op betrapt dat het niet helemaal lekker met me gaat.

Aan het eind van de middag besluit ik dat de hoofdpijn over is. En dat de pijnstillers en de roséetjes op het terras van vanmiddag hun werk goed gedaan hebben. Een cursus van m’n werk volgt in het begin van de avond. Maar eenmaal terug naar huis in de auto heb ik door dat ik mezelf voor de gek aan het houden was. De hoofdpijn is ondragelijk en wederom vroeg naar bed gaan is een juist besluit.

Donderdag 29 april 2010
‘Waarschijnlijk een ontsteking’ meldt de dokter. Ik zit bij de huisarts want de hoofdpijn is nog steeds, in de meest zware vorm, aanwezig. Een bezoek aan de huisarts vond ik wel verstandig. Ik ben beslist geen aansteller qua kwaaltjes dus als het me écht belemmerd is het écht niet goed. Met antibiotica, oordruppels en pijnstillers op zak moet ik ook m’n bloed laten prikken.

Dat vind ik maar akelig, ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst een naald in m’n arm heb gehad. Dat moet erg lang geleden zijn want de angst straalt blijkbaar van me af. ‘Je ziet een beetje bleekjes, ga maar rustig zitten, je voelt er bijna niets van. En kijk eens naar die poster op de deur! Aaaaallemaal gekke dieren!’ Ik word behandeld als een klein kind terwijl ik twintig ben, maar wat me meer zorgen baart is hoe mijn bleekheid te zien is onder die dikke plamuurlaag.

Toen… en nu

Dat was toen… Inmiddels is bloedprikken kinderspel, maar daar zal ik verder niet over uitwijken. Die eerste dagen staan in mijn  geheugen gegrift. Niet alleen omdat ik het al eens eerder had opgeschreven, niet alleen omdat ik het tientallen keren heb moeten navertellen, niet alleen omdat dat het begin was van alle ellende maar ook omdat die hoofdpijn onvergetelijk pijnlijk is. Ik weet niet of er een vergelijking is te maken met migraine, maar ik heb begrepen dat migraine dusdanig heftig is dat er wellicht raakvlakken zijn met die hoofdpijn die ik toen ervoer. Naast dat het ook niet een hoofdpijn is die binnen enkele minuten/uren weg is maar ook dagen aanhoudt.

Ik denk dat ik van geluk mag spreken dat die hoofdpijnaanvallen bij mij op twee handen te tellen zijn in zes jaar tijd. Ik heb ze zeer zeer zelden maar als het er is, dan is het er goed. Een hoofdpijntje heb ik wel vaker maar die borende, langdurige hoofdpijn, specifiek aan de linkerkant van mijn hoofd, nee de meldt zich alleen als het echt goed mis is. Gelukkig, want ik weet namelijk dat er vele mensen met Lyme wel met veelvuldige, migraineachtige pijnaanvallen te maken hebben.

Lyme hoofdpijn

HoofdpijnDat hoofdpijn op de symptomenlijst van Lyme genoteerd staat en die klacht ook veel gemeld wordt is natuurlijk niet voor niets. Maar hoe ontstaat Lyme hoofdpijn? Her en der wordt beweert dat de eerste verschijnselen van Lyme hoofdpijn, misselijkheid en spierpijn zijn. Of dat zo is weet ik niet, bij mij begon het in ieder geval wel met die hevige hoofdpijn. De dagen erna kwamen er steeds meer klachten opspelen. Maar vooral op die hoofdpijn wordt nogal gehamerd dat wanneer die ineens opzet en heel erg heftig is, dat je het zeker niet mag negeren en medisch advies moet inwinnen…. Tja, om vervolgens naar huis gestuurd te worden met ‘waarschijnlijk een bijholteontsteking of iets’ en middeltjes die je eigenlijk niet had mogen krijgen. Om nu nog maar even te benadrukken hoe belangrijk het vroegtijdig en kundig stellen van de diagnose is!

Na de tekenbeet kan de Borreliabacterie in de bloedbaan terecht komen waarna die binnen enkele dagen door het lichaam kan verspreiden en de hersenen en ruggenmerg kan binnendringen. Dat de Borreliabacteriën zich graag nestelen in onder andere hersenweefsel komt, zoals ik in een eerder stuk al schreef, omdat dit zeer compact weefsel is. Een ideale omgeving voor de bacterie. Net als spieren, banden, vaten, bindweefsel, organen en zenuwen. Hersenvliesontsteking wordt vaak beschreven bij Lyme in samenhang met ontsteking van hersen- en/of ruggenmergzenuwen. Het verraderlijke is dat de verschijnselen van een acute hersenvliesontsteking bij Lyme vaak relatief gering zijn.

Waar de hoofdpijn van Lyme exact vandaan komt vind ik lastig terug te vinden. Enerzijds kan het komen omdat de bacteriën zich in de hersenen nestelen en daar voor een hoop problemen zorgen. Anderzijds is de Borreliabacterie ook in staat gifstoffen af te scheiden en die gifstoffen die in het bloed en weefsels blijven circuleren kunnen hevige hoofdpijn veroorzaken. Waar het dus precies door komt is moeilijk te zeggen, maar een ding is zeker: het is een veelvoorkomend en akeligs iets.

Facebook reacties

Geen reacties

Leave a Reply

%d bloggers liken dit: