Stephanie

Wil je Stephanie sponsoren, ga dan naar de teampagina Miles voor Marleen.

Teamlid Stephanie

Tja, wat zal ik hier nou eens opschrijven over dat gekke mens wat een paar jaar geleden een paar huizen verderop kwam wonen. Ik kende Stef al wel van gezicht. Onze ouders woonden vlak bij elkaar, maar we zijn nooit met elkaar omgegaan.  We zeggen wel eens tegen elkaar dat als wij geen buren waren geworden, wij nooit vriendinnen van elkaar waren geweest. Wij zijn namelijk totaal verschillend. Of het nu gaat om onze muzieksmaak (heel onhandig als je samen op stap wilt..), of het type man waar we op vallen (beiden maakten totaal verkeerde keuzes, alleen wel op een hele andere manier), het ligt lijnrecht tegen over elkaar. Toch is ons contact van buurtjes die het wel goed met elkaar kunnen vinden, uitgegroeid tot een vriendschap.

Stef is ontzettend gastvrij en zorgzaam. Er zijn tijden geweest dat ik al in de ochtend een app van haar kreeg.Daarin stond dan wat ze zou gaan eten in de avond en de vraag of ik mee at. Uit mijn werk kon ik dan zo bij haar en haar 2 kids aanschuiven! Hierna hingen we de rest van de avond op de bank met een glaasje wijn en lekkere hapjes.  Op een gegeven moment was ik haast vaker bij haar als in mijn eigen huis.

De afgelopen tijd is Stef me vaak te hulp geschoten. Een aantal voorbeelden:  Ze heeft me een aantal keer met een dik en opgezet gezicht naar de huisarts gebracht toen ik een allergische reactie had en te ziek was om zelf te rijden. Ze heeft boodschapjes gebracht als ik niet in staat was dit zelf te doen. Ze stuurde een aantal keer 1 van haar jongens langs met een bord eten als ze wist dat ik een slechte dag had en koken veel energie zou kosten. En ze is me zelfs een keer vroeg in de ochtend komen redden van de spin – met formaat dinosaurus – die zich had verstopt in mijn keuken. Een betere buuf bestaat niet!

 

Lopen voor Lymie (Bonnie) 😉

Toen ik m’n buuf leerde kennen was ze altijd druk met werken en studeren. Toen we bevriend raakten kwam ze vaak voor een avonddienst even een koppie thee drinken of ze kwam na het werk nog even langs om een wijntje te doen. Maar m’n buuf had goede en slechte dagen. Op de slechte dagen zag je haar niet, nam ze de telefoon niet op en hield ze het contact af. Na een paar dagen kwam ze dan ineens weer tevoorschijn en dan vertelde ze dat ze weer een paar jankdagen had gehad. Die jankdagen kwamen en gingen en ik liet haar dan ook meestal gewoon. 

Maar ze kreeg ook steeds meer lichamelijke klachten. Een tijd terug belde ze me op om te vragen of ik mee wilde gaan naar de dokter omdat haar gezicht zo opgezwollen was en ze was te ziek om te rijden. Toen ik aankwam en ze de deur open deed ging ik kapot van het lachen. Ze zag er echt zo niet uit! Maar ik realiseerde me ook meteen dat ze wel echt naar de dokter moest, want dit was niet best. 

Eigenlijk ging het vanaf dat moment veel slechter met haar. Ze kreeg steeds meer lichamelijke klachten, zoals vaak heel veel pijn en ze ging heel snel achteruit. Een poosje daarna kreeg ze te horen dat ze de ziekte van Lyme heeft. 

Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg ze daarna nog klap, na klap, na klap van degenen waarvan je het meest zou verwachten dat ze haar hadden moeten steunen. Maar gelukkig heeft m’n buur een hoop mensen om zich heen die er WEL voor haar zijn en zich voor haar willen inzetten. Wij laten haar NIET in de steek. Om haar te steunen en ervoor te zorgen dat ze de behandeling kan krijgen die ze wilt en niet in de schulden beland, loop ik mee met Lopen voor Lyme. 

2 uur lopen lijkt misschien geen hoog doel, maar de mensen die mij kennen, die weten wel wat ik bedoel. 🙂 

Wil je mij steunen? Elke euro helpt mee, dus ga naar de teampagina van Miles for Marleen

 

Facebook reacties
%d bloggers liken dit: