Overig

Mijn verhaal voor ‘het valt wel maar niet mee’

Het valt wel maar niet mee is een online verzamelplaats met artikelen, blogs, inspiratie en informatie over onverklaarde lichamelijke klachten. Mijn klachten zijn ook lang onverklaarbaar geweest. In een gastblog vertel ik over mijn stemmingsklachten, mijn werk in de psychiatrie en de schaamte die ik lange tijd gevoeld heb. 

Mijn verhaal – “Iedereen, behalve ik?”

Als ik mijn puberjaren buiten beschouwing laat, zou ik kunnen zeggen dat ik iemand ben met een rustig en evenwichtig karakter. In de puberteit was dat anders. Toen leek het vaak alsof er een duivel bezit had genomen van me. Dat hoort ook een beetje bij die jaren denk ik en gelukkig kwam het uiteindelijk goed met me. Het duiveltje veranderde en ontwikkelde zich tot iemand die redelijk stabiel door het leven ging. Een relatie. Samenwonend. Geen geldproblemen. Een vaste baan als psychiatrisch verpleegkundige. Leuke vrienden. Plezier in het leven. Mijn ouders hoefden zich, waarschijnlijk tegen al hun eerdere verwachtingen in, geen zorgen meer te maken om me. Dit bleef helaas niet zo.

Mijn ouders maken zich op het moment weer veel zorgen om me. En hun zorgen zijn terecht, want ik ben ziek. Ik heb de ziekte van Lyme en daarnaast de co-infectie Bartonella. Dit weet ik pas sinds juni van dit jaar, maar terugkijkend denk ik dat ik het al heb sinds 2011. Vermoedelijk heb ik toen op een camping een tekenbeet gehad en ben ik besmet geraakt.

Terugkijkend zijn in dat jaar ook mijn eerste klachten begonnen. Er was altijd wat. Het begon met flinke koorts en een keelontsteking. Ik bleef flinke opgezette klieren houden en was constant uitgeput moe. Ik kreeg dat jaar ook voor de tweede keer de diagnose Pfeiffer. Verder waren er meer vage en wisselende klachten die kwamen en weer gingen, maar niks ernstigs. Er was gewoon altijd wat en ik was nooit helemaal fit.

De ziekte van Lyme is een multi-systeemziekte en kan leiden tot o.a. neurologische (zenuwstelsel/hersenen), dermatologische (huid), reumatologische (spieren en gewrichten), cardiologische (hart), opthalmologische (ogen) en psychiatrische klachten. Het eerste echt duidelijke en beperkende symptoom waren stemmingsproblemen. Van de ene op de andere dag werd ik ineens somber.

Er was ineens een zwarte wolk. Niet altijd, maar af en toe. Onaangekondigd en vanuit het niets was hij er. De ene keer blijf hij een paar uurtjes. De andere keer bleef hij langer. Een dag. Of een paar dagen. Nooit langer dan een week. Dat geluk heb ik. Als hij kwam dan sloot hij zich om mijn hoofd heen. Benam me het zicht op alles wat leuk en positief is. Zorgde ervoor dat ik niks anders kon voelen als intens verdriet. Maakte me aan het huilen. Urenlang huilen. En waarom? Ik wist het niet. Huilen terwijl je niet eens weet waarom. Het niet eens oplucht. Ik kan niks bedenken wat ik meer frustrerend vind als dat. Maar toch gebeurde het me. Steeds opnieuw.

Mijn werk als verpleegkundige in de GGZ heb ik lange tijd volgehouden. Maar het ging steeds moeilijker. Het begon aan te voelen als een toneelspel. Als je al moeite hebt om jezelf staande te houden dan is het ontzettend moeilijk om zoveel uren van de dag bezig te zijn met het ziek zijn van anderen. Het werken begon steeds meer energie te kosten.

Ik werkte op dat moment al vier jaar op dezelfde afdeling en was al een tijdje aan een nieuwe uitdaging toe. Af en toe keek ik of er een vacature was die mij aansprak. Lange tijd was dit niet zo, tot er ineens een vacature vrij kwam op een afdeling die voor mij bekend was. In het derde jaar van mijn opleiding had ik daar, met veel plezier, een jaar gewerkt als leerling verpleegkundige. Ik twijfelde. Was dit wel het moment voor me om te gaan starten met een nieuwe baan? De vacature was voor 36 uur werken en ik werkte op dat moment nog maar 28 uur. Vanwege de HBO studie die ik buiten het werk om deed, maar ook omdat ik toen al last had van stemmingsklachten. Zou ik het wel trekken? Ik weet van mezelf dat ik soms te onzeker kan zijn en ik wilde niet dat dit ervoor zou zorgen dat ik deze kans niet zou pakken. Ook had ik het idee dat een nieuwe uitdaging me wellicht weer wat positieve energie kon geven. Ik besloot om te solliciteren en ik werd aangenomen.

De hoop die ik had dat de nieuwe uitdaging me goed zou doen, pakte helaas anders uit. De afdeling en het team waren erg veranderd en het kostte me moeite om mijn draai te vinden. Ook kwamen er naast de stemmingswisselingen en de ‘kleine kwaaltjes’  andere klachten bij. Het lukte me minder goed om me te concentreren en ik kreeg steeds meer geheugenproblemen. Het studeren ging hierdoor steeds moeizamer. De nieuwe werkplek, 36 uur werken combineren met mijn studie, het draaien van nachtdiensten, de cognitieve problemen en de stemmingsklachten zorgden ervoor dat ik me steeds slechter ging voelen. Het werd te veel.

Tegen patiënten zei ik altijd dat het iedereen zou kunnen overkomen om psychisch ziek te worden. Dat het niet iets is waar je iets aan kan doen. En dat je je daar dus niet voor hoeft te schamen. Ik vond inderdaad dat het iedereen zou kunnen overkomen. Iedereen, behalve ik. Toen mijn klachten begonnen nam ik dit mezelf kwalijk. Ik voelde me te kort schieten. Moest sterker zijn en me niet zo aanstellen. Ik had namelijk helemaal geen reden om me zo slecht te voelen. Ik voelde me enorm falen. Op alle gebieden, zowel op het werk als privé.

Mijn familie en vrienden begonnen zich steeds meer zorgen te maken en adviseerde me vaak om me ziek te melden. Maar in mijn hoofd was dit echt geen optie. Het idee dat ik me ziek moest melden en daarmee aan anderen, maar feitelijk ook aan mezelf, toegeven dat ik het niet aankon…. Mooi niet! Ik wist de dagen toch nog vol te maken? Zo lang ik daar toe in staat ben, ben ik dus ook niet ziek. Dat ik op mijn vrije dagen haast de deur niet meer uit ging en de somberheid en huilbuien toenamen, daar ging ik volledig aan voorbij. Tot ik op het punt kwam waar de mensen om me heen mij al voor gewaarschuwd hadden. Ik stortte in.

Totaal lamgeslagen zat ik op mijn werk en ik was letterlijk niet in staat om iets te doen. Ik had het gevoel dat als een patiënt iets tegen me zou zeggen, ik in huilen zou uitbarsten. Twee collega’s hebben op me ingepraat en me er van weten te overtuigen dat ik me ziek moest melden. Ik realiseerde me dat ze gelijk hadden. Dat door blijven gaan niet meer verantwoord was. Dat ik daar niet alleen mezelf te kort in zou doen, maar ook mijn collega’s en de patiënten.

Als ik terug kijk op die periode dan vraag ik mezelf nog steeds af waarom ik het zo ver heb laten komen. Waarom schaamde ik me voor mijn stemmingsklachten? Waarom voelde het zo als falen als ik me ziek zou melden? Ik werkte nog wel in de GGZ. Een plek waar psychische problemen in elk geval geen taboe zijn zou je zeggen. Een echt duidelijk antwoord heb ik niet op deze vragen. Voor een groot deel komt het door het feit dat ik perfectionistisch ben. Ik maak niet graag fouten en doe de dingen graag goed. Ook kan ik erg onzeker zijn en vind ik het soms te belangrijk wat anderen van me denken. Deze karaktereigenschappen in combinatie met het feit dat ik net een nieuwe werkplek had en mezelf nog moest bewijzen, hebben er voor gezorgd dat ik veel te lang over mijn grens ben gegaan.

Dit zal me nu niet meer zo snel overkomen. Doordat ik het afgelopen jaar steeds zieker geworden ben heb ik moeten leren om goed op mijn grenzen te letten. Ik probeer er zoveel mogelijk voor te zorgen dat ik er niet over heen ga, door vaker nee te zeggen. Heel soms kies ik er voor om WEL mijn grens over te gaan. Maar dit is dan een bewuste keuze. Die maak ik dan met de verwachting dat het me niet alleen maar energie gaat kosten, maar ik er ook positieve energie voor terug zal krijgen.

Het ziek zijn heeft me een hoop ellende gebracht, maar het heeft me ook geleerd om wat beter voor mezelf te zorgen. Ik luister beter naar mijn lichaam. Ik stel mezelf vaker de vraag wat voor mij belangrijk is en wat ik eigenlijk zelf wil. En ik ben liever voor mezelf. Wat minder streng. Ik kan niet altijd alles goed doen en ik kan ook niet altijd sterk zijn. “Het kan iedereen overkomen” klopt dus wel. Iedereen is ook echt iedereen. Ook ik hoor bij die iedereen. En dat is oké.

Mijn verhaal is ook terug te vinden op www.hetvaltwelmaarnietmee.nl

5974321c24508c5281abb7ec09338c84

Facebook reacties

1 Reactie

  • Reply
    Stemmingswisselingen en woedeuitbarstingen - Lyme leven
    8 mei 2016 at 17:21

    […] ook Marleen haar verhaal over psychische klachten. Over haar stabiele en rustige leven waar een zwarte wolk overheen […]

  • Leave a Reply

    %d bloggers liken dit: