Joyce

Wil je Joyce sponsoren, ga dan naar de teampagina Miles voor Marleen.

Teamlid Joyce

Joyce ken ik al een eeuwigheid! Ik heb haar leren kennen in de beginperiode van de wilde stapjaren, ik denk toen ik zo ongeveer 15 was. We hadden gemeenschappelijke vrienden en zo kwamen we elkaar tegen. We waren niet meteen dikke maatjes. Joyce en ik hebben namelijk een totaal verschillende persoonlijkheid. Dit zorgde er voor dat we een beetje aan elkaar moesten wennen…   Maar toen we elkaar beter leerden kennen, ontstond er toch een vriendschap die nu, ruim 15 jaar later gewoon nog steeds bestaat.

Joyce woonde in een plaatsje in de buurt van waar ik ben opgegroeid. Maar toen ze verliefd werd, heeft ze haar boeltje gepakt en is de liefde achterna gegaan. Al een flink aantal jaar woont ze nu in Zwolle en inmiddels heeft ze twee kids. Naar Zwolle rijden om even een uurtje een bakkie te doen en bij te kletsen, dat gaat niet. Afspreken was altijd wel wat gedoe…  Beiden agenda’s trekken en puzzelen maar in de hoop dat het niet nog 2 maanden zou duren voor we een geschikte datum konden vinden dat we allebei nog niks in de planning hadden staan.

De afstand maakt de vriendschap niet makkelijker. Het feit dat wij beiden heel anders in het leven staan, anders met dingen om gaan en een andere zienswijze hebben in een heleboel dingen, helpt ook niet mee. Hierdoor zijn er wel eens ingewikkelde situaties ontstaan. Maar we houden dit wel al jaren vol…. Omdat Joyce toch echt mijn vriendinnetje is. Een vriendinnetje die ik al heel erg lang ken en waar ik ontzettend veel om geef.

Ik waardeer het echt enorm en ben er ontzettend blij mee dat Joyce zich in wilt zetten voor Lopen voor Lyme. Hieronder schrijft ook zij een stuk waarom ze dit belangrijk vind!

 

Joyce: “Ik mis de Marleen van vroeger”

Marleen heb ik ongeveer 16 jaar geleden leren kennen. Wij waren in hetzelfde stapgroepje terecht gekomen. Marleen was daar altijd bij, en eerlijke gezegd.. buiten dat ze er wel altijd heel leuk uitzag, uitgedost in feestkleding, vond ik haar eigenlijk… niet zo leuk.

Maar Marleen kon het wel goed vinden met mijn vriendje destijds en eigenlijk werden we sindsdien langzaam aan toch wel vriendinnen. Je moet in zo een geval immers toch een oogje in het zeil houden 😉 De vriendschap bestond destijds vooral uit veel stappen, maar kleine meisjes worden groter, dus de vriendschap groeide daar in mee. We kwamen veel bij elkaar thuis, zowel met als zonder partners, op stap, of gewoon lekker chillen en een filmpje kijken.

Maar een paar jaar geleden veranderde Marleen… Ik ken Marleen niet anders als een denker en een  twijfelaar, maar dit werd op een gegeven moment steeds erger. Ze was steeds meer in haar hoofd bezig en was erg somber. Hierdoor leek er ook steeds minder interesse te zijn in anderen. Ik had hier best wel moeite mee en onze vriendschap verliep hierdoor ook af en toe moeizaam.

Ik begreep gewoon niet wat er aan de hand was. Marleen zocht hulp bij een psycholoog, maar ook dat werkte niet echt. Ze bleef er van overtuigd dat er wat anders was dat haar somberheid veroorzaakte. 

Uiteindelijk, kwam Lyme als diagnose eruit. Eerst waren we blij dat er een oorzaak gevonden was, maar daarna bleek het toch wel een lastige diagnose te zijn. Eindelijk kon zij een aantal maanden geleden starten met een antibiotica kuur, helaas moest deze afgebroken worden vanwege ernstige benauwdheidsklachten. Toen ze dit nieuws te horen kreeg had ik haar net afgeleverd in het ziekenhuis waar ze terecht kwam op de IC, ik had haar meegelokt daar naar toe met de belofte dat ze een pufje zou krijgen voor haar benauwdheid.. Die kreeg ze uiteindelijk ook na een rits onderzoeken, maar het stop zetten van de medicijnen was enorm moeilijk voor haar. Op dat moment zag je haar wereld instorten.

In mijn leven is ook een hoop verandert door de jaren heen. Ik heb twee kindjes gekregen, een studie afgerond en een nieuwe baan. En ik mis de Marleen van vroeger daar op een bepaalde manier wel bij. Door haar ziek zijn en alles wat er de afgelopen tijd gebeurd is, is ze veranderd. Bijna al haar dagen worden beheerst door Lyme, het heeft een hele grote rol in haar leven.

Daarom wil ik meelopen met Lopen voor Lyme. Om haar de kans te geven om de behandeling te krijgen en te bekostigen die zij nodig heeft om zich beter te gaan voelen. Zodat ze weer mee kan doen. Met het leven dat er is. Waarschijnlijk nog wel Lyme patiënt, maar met minder klachten en hierdoor ook weer met ruimte om daarnaast gewoon Marleen te zijn. 

Help mij en daarmee Marleen  door een kleine donatie te doen. Ga hiervoor naar de teampagina van Miles for Marleen

Facebook reacties
%d bloggers liken dit: