Verhalen van lotgenoten Verschillende verhalen

Het leven is er om te leven – Het verhaal van Arianne

Arianne is 49 jaar en heeft 25 jaar geleden een tekenbeet opgelopen. Sinds die tijd heeft zij ook verschillende klachten. In de loop der jaren heeft zij verschillende misdiagnoses gehad. Zo kreeg zij o.a. de diagnoses Fibromyalgie, Lupus, Bipolaire stoornis en ziekte van Bechterew. Arianne weet pas sinds ruim een half jaar dat ze chronische Lyme heeft. Drie jaar geleden werd ze ernstig ziek en ze heeft bijna twee jaar doorgebracht op haar bed en de bank. Werken lukt haar niet, maar Arianne heeft wel een paar leuke hobby’s waar ze zich mee bezig houd, zoals tekenen. Ik ben echt een enorme fan van Ariannes werk en hoop ooit een keer bij haar op tekencursus te kunnen gaan! Wil je wat van haar werk zien, kijk dan onderaan dit bericht of neem een kijkje op haar Facebookpagina: Arianne’s Art & Do

arianne - het leven is er om te leven

Het leven is er om te leven – het verhaal van Arianne

Dit was op dat moment mijn hel

Ze zeggen wel eens: Lyme is hell. Ja. Tot voor een paar maanden geleden moest ik dat beamen. Drie jaar geleden na een verhuizing werd ik erg ziek. Ik dacht in eerste instantie aan een zware griep. Maar ik werd maar niet beter. Er kwamen juist alleen maar klachten bij. Een longontsteking, een borstontsteking, pijn aan mijn spieren en pezen en hoofdpijn. Daarnaast ook een enorme pijn op mijn borstkas. Zodanig dat ik bij elke beweging het gevoel had uit elkaar te scheuren. Ook ademhalen ging niet goed meer. Die stopte regelmatig om zich vervolgens weer met een gierende teug te herstellen. Daarnaast werd ook geluid en licht een probleem. Hierdoor kreeg ik moeite om mensen om mij heen te hebben. Constant was ik ontzettend uitgeput. Dit was op dat moment mijn hel. Ik zag niemand meer en ben in mijn hele leven nog nooit zo eenzaam en alleen geweest.

Ik kon niet meer!

Er was een hoop frustratie omtrent de meest uiteenlopende uitspraken die artsen hebben gedaan. Uitspraken zoals ‘Wij kunnen niks meer voor u doen’ tot aan een bijna schofterig ‘Bent u nu klaar??’. Dit werd gezegd op een toon alsof ik haar tijd aan het verspillen was. Dit terwijl ik om een scan vroeg van mijn borstkas. In deze tijd ben ik zelfs naar mijn huisarts gegaan en heb gevraagd wat de stappen zijn om mijn leven te beëindigen. Want als dit mijn leven moest zijn….. Ik kon niet meer!

Ik kreeg op een gegeven moment iemand van de gemeente aan de deur die mijn ID kaart kwam brengen. Ze kwam binnen, keek naar me en zei: ‘Ach mevrouw toch, mag ik u alsjeblieft een knuffel geven?’ Een wildvreemde voor mij. Wat zij zag was een hoopje ellende.

En toen eindelijk de diagnose

Uiteindelijk is een neuroloog geweest die mij heeft getest op de ziekte van Lyme. En de testuitslag was positief. Ik ben toen doorverwezen naar het Radboud Ziekenhuis in Nijmegen en ben behandeld met drie maanden antibiotica.

Ik heb een leven te leven, ook al is dat met Lyme!

Die eerste jaren hebben mij uiteindelijk toch iets positiefs gebracht. Ze zijn nodig geweest om mij te laten inzien dat het leven er is om te leven. En ik heb de keuze om mee te gaan in de ellende of er voor kiezen om van elke dag DAT te maken wat mogelijk is. Want als ik moet wachten tot die ene goede dag, dan doe ik met Sintjuttemus nog niks! Dus dan maar op 50%. Ik heb namelijk een leven te leven, ook al is dat met Lyme.  Ik geloof zelfs dat ik mij geestelijk sterker voel dan ooit.

Ik ben veel bezig met tekenen en ga proberen om weer exposities te houden. En de liefde? Haha, ehm… dat is een goede! Ik zal er over denken. Ik had namelijk een man die alleen maar kon zuchten als ik weer naar de dokter moest of doodziek in bed lag. Dus nu wil ik een man die een kus op mijn voorhoofd plant en mij neemt zoals ik ben. En tot die tijd beheer ik de afstandsbediening met veel allure alleen! 🙂

Hoe is het nu?

Tja, sommige mensen winnen de Lotto twee keer. Op het moment ben ik weer aan de antibiotica vanwege een nieuwe besmetting. Ik hoop dat de behandeling goed aan gaat slaan.

Wil je nog meer verhalen lezen van Lyme patiënten?  Kijk dan bij de categorie verhalen van lotgenoten – verschillende verhalen

Facebook reacties

7 Reacties

  • Reply
    kiki
    15 september 2016 at 12:59

    Wauw wat lijkt me dat een geweldig leuke vrouw! Tof stukje. En wat leuk dat je verhalen van lotgenoten zo optekent. Precies kort genoeg.
    Balen dat Arianne
    een 2e keer besmet is geraakt. Ik duim voor haar. Het werd voor mij niet helemaal duidelijk in hoeverre ze na die 3 maanden antibiotica is opgeknapt?

  • Reply
    Arianne van der donk
    15 september 2016 at 16:39

    Hoi Kiki,
    Het resultaat na 3 maanden was dat het vooruitgang bood, maar te vroeg gestopt was!
    Nu voor 5 maanden antibiotica en er is een fantastische stijgende lijn te zien …met hier en daar n hobbel..maar die pakken we met veel hoop en liefde!
    Dank je wel voor je leuke comment!

  • Reply
    Ginus En Ina Stavast
    15 september 2016 at 14:47

    Top gedaan!Knap dat je zo verder gaat en nooit je koppie laat vallen Respect!!!

    • Reply
      Arianne Van der Donk
      15 september 2016 at 14:52

      De beste remedie Ginus En Ina Stavast is om te proberen de zonnige kant van t leven te zien in al zn mooie en minder mooie kanten…Dus dat doen we dan maar!

    • Reply
      Marleen Groeneveld
      15 september 2016 at 15:24

      Je bent een topper! Echt onwijs mooi om te zien hoe vrolijk en positief je bent na alles waar je doorheen bent gegaan. Dank je wel voor het delen van je verhaal! Knuffel

    • Reply
      Arianne Van der Donk
      15 september 2016 at 15:35

      Dank je wel lieve Marleen!
      In elke lyme patiënt steekt een stoere man of vrouw, elk met hun eigen gevecht.. in de toekomst zal ik daar mezelf ook voor gaan inzetten! En ook jij bent n lieve stoere meid die er elke keer tegen aan knalt..respect!

  • Reply
    Inge Rozemarijn
    15 september 2016 at 23:06

    Succes gewenst.

  • Leave a Reply

    %d bloggers liken dit: