Beleving

Het rouwproces- afscheid nemen van wat er had kunnen zijn

Van de stoerheid waarmee ik mijzelf de afgelopen maanden staande heb weten te houden, is op het moment niet zoveel meer over. Lange tijd lukte het om me vooral niet te druk te maken over de toekomst. Leven per dag. Oplossingen zijn er toch niet, dus waarom zou ik gaan stressen? Dat heeft helemaal geen zin. Het lukte me over het algemeen om hier een soort rust in te vinden.

De realiteit komt binnen

De laatste tijd gaat dit alleen niet zo goed meer. De realiteit van mijn situatie komt steeds meer binnen.

Dit is ECHT mijn leven nu. Ik ben ECHT  ziek. De kans is ECHT heel groot dat ik nog een lange en misschien zelfs wel levenslange weg te gaan heb. Mijn lichaam blijft me ECHT steeds meer in de steek laten. Ik zit ECHT al zo lang in de ziektewet. Ik sta ECHT stil, terwijl de wereld om mij heen doordraait. Het lukt mij ECHT niet hier iets aan te veranderen.

Dit besef dringt steeds meer tot me door. En ik wil het niet. Ik wil niet dat dit mijn leven is. Ik had plannen. Ik had dromen. Ik had doelen. Ik had een toekomstbeeld. Ik was gezond.

Nu ben ik dat niet meer.

Angst voor de zwarte wolk

Door de ziekte van Lyme heb ik de meest uiteenlopende klachten gehad. De ergste van allemaal vind ik de zwarte wolk die mij een tijd terug nog regelmatig vanuit het niets omsloot. Geen positieve emotie meer kunnen voelen. Niet meer in staat zijn om lichtpuntjes te zien om me aan vast te houden. Ik zal nooit vergeten hoe dat voelde.

Ik ben bang dat dit gevoel weer terug komt. Dat er langzaamaan alweer een mist om mij heen is gaan kruipen.Dat deze mist uiteindelijk steeds dikker zal gaan worden. Dat de dikker wordende mist uiteindelijk zal uitgroeien tot de zwarte wolk waar ik zo bang voor ben. De wolk die geen enkel stukje licht meer door laat.

Door mijn angst weer somber te worden, ben ik ook bang geworden voor emoties zoals verdriet en boosheid. Als de dood om er weer door overspoeld te raken, duw ik ze weg, maar maakt dit het niet alleen maar erger?  Is de angst voor de zwarte wolk er niet gewoon de oorzaak van dat de wolk ineens steeds dichter bij lijkt te komen? Het verdriet blijft de laatste dagen constant naar boven borrelen, hoe ik ook mijn best doe om het tegen te houden.

Het rouwproces

Chronische Lyme is vaak invaliderend en kan zelfs de dood tot gevolg hebben. Dat is nogal wat om te verwerken en om mee om te leren gaan. Is het dan eigenlijk heel normaal dat er dagen zijn dat ik alleen maar huil? Dat ik kwaad ben om alles wat ik ben verloren? En dat deze emoties soms heel heftig zijn?

Ik moet afscheid nemen. Afscheid van mezelf, mijn leven, mijn toekomstbeeld, mijn dromen en mijn doelen. En met afscheid nemen komt het leren omgaan met het verlies. Of tenminste, het proberen te leren omgaan met het verlies. Eigenlijk hetzelfde als wat je doet met rouwen.

Op de website van Fonds Psychische Gezondheid is te lezen dat een rouwproces  bestaat uit de volgende fasen:

  • Ontkenning
  • Boosheid en protest
  • Onderhandelen en vechten
  • Verdriet of depressie
  • Aanvaarding

Ontkennen, struisvogelpolitiek, kop in het zand steken. Ergens kon (en eigenlijk kan) ik me niet voorstellen dat dit echt over mij gaat. Ik praat erover, maar het meeste van de tijd leek het helemaal niet over mij te gaan. Alsof ik het verhaal van iemand anders vertelde. Maar de laatste tijd besef ik steeds meer dat het wel degelijk over mij gaat. En met dat besef komen er een hoop heftige emoties mee. Boosheid. Verdriet. Of allebei tegelijk. Het punt van aanvaarding lijkt nog erg ver weg.

Rouwen gaat met vallen en opstaan. Op het moment ben ik gevallen en lig ik op de grond. De vorige keren dat ik gevallen was, is het me elke keer gelukt om redelijk snel weer op te staan. Dus ook deze keer zal ik niet te lang blijven liggen. En mocht dat opstaan nou onverhoopt toch niet helemaal zelf lukken, dan zal ik om een duwtje vragen. Want hulp vragen zou best wel eens een keer nodig kunnen blijken te zijn.

I'll be okay, just not today

Herkenbaar? Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen!

 

Facebook reacties

34 Reacties

  • Reply
    Mandy Van de Poppe
    24 februari 2016 at 07:40

    Ach lieve Marleen ik vind het verdorie zo K..T dat jou dit is overkomen.
    Toch bewonder ik je! Heftig stukje waarbij je als je gezond bent weer even met beide benen op de grond gezet word.
    Ik ga mn benen uit mn reet lopen voor je! Hoop echt dat de beh. In duitsland het verschil gaat maken.
    Liefs xxx

  • Reply
    Greet Groeneveld
    24 februari 2016 at 07:42

    Ik ben hier even stil van. Een traantje gelaten.
    Je hebt wel gelijk, je zit in een rouwproces en jee dat is niet gemakkelijk. Ik ben in de buurt.

    • Reply
      Greet Groeneveld
      24 februari 2016 at 09:48

      Tja. Ik snap dat het niet de bedoeling is om mij aan het huilen te maken. Je woorden komen binnen. Geeft wel weer aan hoe goed je je situatie verwoord.

  • Reply
    Klaske De Vries
    24 februari 2016 at 07:46

    Oh lieve Marleen wat is het toch zwaar voor je. Ik zou willen dat ik je kon opvangen als je valt en helpen opstaan als het je zelf niet lukt!!! Je mag me altijd om hulp vragen hoor! ❤️

  • Reply
    Inge Habraken
    24 februari 2016 at 07:55

    Een stukje tekst wat echt binnen komt… Heftig Marleen!

    Ik kan je alleen maar zeggen dat ik je bewonder om hoe krachtig je overkomt!
    En wat je allemaal doet ondanks je beperkingen!!

    Heel veel sterkte… ☘

  • Reply
    Marly Reijnders
    24 februari 2016 at 08:14

    Herkenbaar ❤️

  • Reply
    Edith Van de Poppe-Sekreve
    24 februari 2016 at 08:20

    Sterkte lieffie

  • Reply
    Mar
    24 februari 2016 at 08:41

    Hallo Marleen
    Heel goed dat je je gevoel op deze manier kan uiten, want het is me nogal wat.
    Dan kan je het zelf lezen en herlezen, totdat het bij je binnendringt dat het echt om jou gaat. Jou gevoel verwoord in letters.
    Bezie het dat je je eigen psycholoog bent.
    Het kan zijn dat je over een paar maanden dit weer terug leest en je er een hele andere kijk op hebt.
    Misschien dat je dan aan de aanvaarding toe bent. Dat is het einde van het rouwproces.
    Als er een deur dicht gaat gaat er ergens anders weer een raam open. Je zult het zien!

    Ik kan dit zeggen want ik ben zelf ook een lymepatiënt. Ik worstel ook met zulke gevoelens, dus herken ik het zéker!!!
    Sterkte meis, ik weet uit ervaring dat deze gevoelens nodig zijn om het een plekje in je leven te geven.

    Mar

  • Reply
    Berdien Renes
    24 februari 2016 at 08:41

    <3 <3

  • Reply
    Erna de Goede-Hooghiemstra
    24 februari 2016 at 08:56

    Ach lieve Marleen, ik kan alleen maar zeggen hou vol,je kan het!! Je bent zo sterk! Liefs xx

  • Reply
    Clement Jager
    24 februari 2016 at 10:31

    Heftig…..het gaat inderdaad van fase naar fase….. Hopelijk blijft die zwarte wolk ver ver weg en kun je genoeg energie halen uit de Run for Lyme voorbereidingen!

  • Reply
    Gerben Bijzitter
    24 februari 2016 at 11:09

    Knuffel!!

  • Reply
    Isabella Mol
    24 februari 2016 at 11:12

    Diep respect voor jou hoe je dit allemaal doet. Je woorden komen zeker binnen. Ik ken je niet maar door het lezen van je blogs lijkt het alsof ik je toch een beetje ken. Heel veel sterkte en ik hoop dat je de behandeling mag krijgen die je zo keihard verdiend en nodig heb!!!

  • Reply
    Lineke Rijks
    24 februari 2016 at 13:45

    Mooi, raakt mij! Treffend!
    HELE dikke knuffel. Voor een extra uitlaatklep, mag altijd in pb ☺️

  • Reply
    Diane Hofman
    24 februari 2016 at 14:07

    Heel herkenbaar. Heb mijn reactie onder de blog geschreven.

  • Reply
    Kimm Bootsman
    24 februari 2016 at 14:36

    pfff… Zo herkenbaar,. Zeker mooi verwoord. <3

  • Reply
    Iris Veen
    24 februari 2016 at 15:44
  • Reply
    Hendrika de Boer
    24 februari 2016 at 16:14

    Marleen blijf moed houden. Je bent een krachtige dame en ik geniet volop van je prachtige verhalen. Ik weet wat je als Lyme patiënt moet doorstaan. Mijn dagen bestaan ook uit vallen en opstaan. Er zijn dagen bij dat ik het gevoel heb dat ik hier de laatste dag op aarde heb gehad, maar ik blijf doorvechten ook al valt het niet altijd mee. Kop op meid je kunt het.

  • Reply
    Casa Zambet
    24 februari 2016 at 16:31

    Heftig. #$%^& oneerlijk.

  • Reply
    Natasja Steltenpool
    24 februari 2016 at 16:39

    Je stuk raakt me diep…ik vind het moeilijk om te lezen ook omdat ik die zwarte wolk ook zo eng vind. Ik gun je zoveel meer, meer licht, warmte, hoop!! Een rouwproces is het zeker met alles erop en eraan. Je komt erdoor dat weet ik zeker, je hebt zoveel kracht en dan hoop ik dat de vernieuwde Marleen ook weer gelukkig kan zijn! Dikke knuffel

  • Reply
    Nienke Dailyspoonie
    24 februari 2016 at 17:57

    Voor een groot gedeelte is het voor mij herkenbaar, maar het is niet met elkaar te vergelijken
    Hopelijk kun je gauw weer “opstaan”

    Het is ontzettend belangrijk om een boel gevoelens toe te laten om door dit proces heen te komen.

    Sterkte x

  • Reply
    Joosje Van Der Heijden Netten
    24 februari 2016 at 20:04

    Het gevoel wat je hier beschrijf Is zo mooi uitgelegd,
    Het gevoel wat je hier neer zet ook zo herkenbaar voor mij alleen ik weet niet hoe ik die dingen moet verwoorden maar wat jij hier neer zet is t precies hoe ik me ook voel herken me eigen gevoel er in.
    Vind super knap hoe je het beschrijft.
    Dikke knuffel

  • Reply
    Katty Lodewijckx
    24 februari 2016 at 21:32

    neem de tijd ,rust, laat het proces zijn gang gaan, er komt echt een tijd dat je je weer beter gaat voelen, echt, het vraagt veel geduld en laat je omringen door de steun van familie en vrienden, veel sterkte Marleen <3

  • Reply
    Susan van der Meij
    25 februari 2016 at 06:03

    Heel erg herkenbaar helaas… Super goed geschreven weer Marleen!!!

  • Reply
    Lymies Be Like
    25 februari 2016 at 09:28

    Wat heftig meis, de periode die je nu doorgaat, kent of herkennen vast velen!! Helaas kan ik nog niet even bij jou een kopje thee komen doen, maar hier ben je welkom!

  • Reply
    Het rouwproces in beeld - Lyme leven
    29 februari 2016 at 17:04

    […] mijn vorige blogpost schrijf ik over het rouwproces waar ik doorheen ga en hoe verdrietig dit mij maakt elke keer als […]

  • Reply
    Jerry Groeneveld
    23 september 2016 at 09:46

    Trots op je zusje wat je afgelopen jaar allemaal heb moeten doorstaan en bereikt hebt!

  • Reply
    Arianne Van der Donk
    23 september 2016 at 10:29

    Héél herkenbaar!… en zolang lyme een deel van ons leven blijft,zal dat rouwproces er ook zijn!,..maar net wat je zegt Marleen…er mee leren om gaan op n goeie manier en jezelf af en toe toe laten om er verdrietig over te zijn,..om vervolgens je koppie hoog weer door te gaan.

    • Reply
      Marleen Groeneveld
      23 september 2016 at 11:16

      Sluit ik me bij aan Arianne. Janken mag, alleen niet te lang.. 😉

  • Reply
    EmilyLotus
    23 september 2016 at 18:27

    Absoluut heel herkenbaar. Sterk geschreven door een sterk persoon. Knuf!

    • Reply
      Marleen
      23 september 2016 at 18:35

      Ah dank je wel Emily. Wat een rotweek heb jij ook meid. Kan me zo voorstellen dat je heel erg blij bent dat je eindelijk weet wat je klachten veroorzaakt, maar Lyme is geen diagnose die je wilt hebben. Dus begrijp heel goed waar je nu doorheen gaat. Dikke knuffel voor jou. En als je vragen hebt/wilt spuien of wat anders, dan kan je altijd even contacten.

    Leave a Reply

    %d bloggers liken dit: