Beleving

Hersenmist – Confrontatie met mezelf

Ik ben een weekje weg met wat vrienden. Het zonnetje schijnt. Iedereen is vrolijk en heeft er zin in. Je zou zeggen dat dit DE ingrediënten zijn voor een fantastisch weekje weg. Maar helaas werd ik tijdens dit weekje weg enorm geconfronteerd met een van de symptomen van Lyme, namelijk hersenmist. Door de hersenmist was ik niet in staat om de vakantie te hebben op een manier zoals ik dat zou willen.

Lachen. Gek doen. Vrolijk zijn. Genieten. Lol maken. Zorgeloos zijn. Ik wilde het zo graag, maar dit is niet volledig gelukt.

Hersenmist

Mijn vrienden maken lol en lachen. Maar ze lachen hard. En dat harde geluid vult mijn hele hoofd. Het vult mijn hoofd zo erg dat er geen ruimte meer overblijft voor iets anders. Behalve dat geluid. Het geluid van hun lol wat er voor zorgt dat ik het gevoel heb dat mijn hersenen niet meer kunnen functioneren en mijn hoofd uit elkaar zal klappen. Het geluid wat er voor zorgt dat ik steeds meer moeite krijg met nadenken. Gesprekken voeren wordt moeilijker. De verhalen zitten in mijn hoofd, maar de woorden komen niet uit mijn mond. Ik probeer ze te vinden, krijg ze elke keer bijna te pakken, totdat ze weer verdwijnen. Ik ga naar buiten. Even alleen zitten, weg van de drukte. Maar een paar minuutjes later komen ze naar buiten. Nemen de drukte en het geluid met zich mee. En ik ga weer naar binnen. Ik voel me verdrietig. Het ziek zijn zorgt er met de hersenmist nu ook voor dat ik niet meer kan zijn, wie ik ben. Het verandert mij van sociaal persoon in iemand die soms helemaal niet meer in staat is om onder de mensen te zijn.

Ik voel me een spelbreker

In het zwembad voelen mijn vrienden zich weer kind. Er zijn glijbanen en er is een wildwaterbaan en met elkaar hebben ze de grootste lol. Ik heb voornamelijk in het bubbelbad gezeten. Ik heb pijn in elk stukje van mijn lichaam. Het warme water en de bubbels voelen goed. Een aantal keer ben ik mee geweest in de wildwaterbaan. We hebben gelachen. Maar helaas word het me snel te veel. Mijn lichaam gaat steeds meer pijn doen.

Ik ga alvast mijn haar wassen en zoek hierna een plekje op om te zitten. Het kijken naar de lol die mijn vrienden maken, zorgt ervoor dat ik nog steeds geniet, ook al kan ik niet meer meedoen. Mijn lichaam begint alleen steeds meer pijn te doen en een gevoel van uitputting overvalt me. Het is duidelijk dat als ik weg wil, ik dit zal moeten zeggen. Dit moment heb ik zo lang mogelijk uitgesteld. Ik ben blijven zitten tot het echt niet meer ging. Natuurlijk zeiden ze allemaal dat ze het niet erg vonden om te gaan. Maar ik weet dat als ik er niet geweest was, ze zeker langer waren gebleven. Ik voel me een spelbreker.

Confrontatie met de invloed van mijn klachten.

Ik blijf nog tot vrijdag weg. Het even weg zijn thuis en tijd doorbrengen met lieve vrienden doet me goed. Wel is het een confrontatie met de mate waarin mijn klachten invloed kunnen hebben op hoe ik in contact sta met anderen.

Ik wil niet het meisje zijn die steeds vraagt of de muziek zachter kan. Het meisje waardoor iedereen naar huis moet,  terwijl ze dit eigenlijk nog niet willen. Het meisje die altijd wat te zeuren heeft. Altijd wel ergens last van heeft.

Ik wil dit niet zijn, maar ik ben het wel. De hersenmist zit nou eenmaal in mijn hoofd. En dit maakt me onzeker. Ik vraag mezelf steeds af of mijn vrienden het leuker zouden hebben als ik niet mee was gegaan. En mijn grootste angst is dat er een moment gaat komen dat mijn vrienden zich dezelfde vraag gaan stellen. Dat ze eigenlijk niet meer willen dat ik mee ga als ze wat leuks gaan doen.

Acceptatie  en vertrouwen

Ik ben veranderd. Mijn leven is veranderd. Ik zal mijn weg hierin moeten zien te vinden. Er moet een punt komen waarop ik stop met vechten tegen alle veranderingen en mezelf leer te accepteren als de persoon die ik nu ben. Mezelf accepteer als de nieuwe Marleen. Nog steeds dezelfde persoon, alleen nu met een aantal beperkingen. Ik hoop dat de tijd er voor gaat zorgen dat ik meer vertrouwen krijg in mezelf en hierdoor ook in de woorden van mijn vrienden. Dat ik ze over een tijdje geloof als ze me zeggen dat ze  nog net zo graag tijd met mij doorbrengen als voordat ik ziek werd. Ze hebben het eigenlijk allemaal al lang bewezen. Hebben mij zo veel steun gegeven. Aan hun ligt het dus niet. Deze verandering zal dus in mijn hoofd moeten gaan gebeuren. Nog een uitdaging waar ik mee aan de slag zal moeten de komende tijd.

Quote bij blog - hersenmist - confrontatie met mezelf

Facebook reacties

30 Reacties

  • Reply
    Greet Groeneveld
    27 oktober 2015 at 20:52

    Heftig Marleen. Wat vind ik het moedig dat je dit zo eerlijk vertelt. Wel moeilijk voor je moeder om te lezen. Ik had je zo een prettig verblijf toegewenst met dat stelletje ongeregeld.

    • Reply
      Lyme leven - van Marleen
      27 oktober 2015 at 20:59

      Ik heb het ook zeker leuk. Kan ook niet anders met die mafketels hier… Maar het is tegelijkertijd een enorme confrontatie met mijn beperkingen. Maar ben wel aan het genieten, dus no worries! 🙂

  • Reply
    Katrien Lombaert
    27 oktober 2015 at 20:56

    Gedeeld. Bedankt.

  • Reply
    Monica Viel
    27 oktober 2015 at 21:15

    Precies de strijd die ik ook lever Marleen… Of eigenlijk geleverd heb…. Van feestbeest naar thuiszitten achter de geraniums met af en toe en uitje!
    Ti’s moeilijk als mensen tegen je zeggen dat je niet meer dezelfde bent… Was die ander dan zoveel beter dan als ik nu ben??
    Stukken gezelliger was ze in ieder geval wel, daar hielp de alcohol ook wel bij!
    Kom nou je volgende uitje weekje naast je oude tante liggen, met heerlijk zachte muziek of gewoon in de stilte!
    Wie weet schilderen we samen wat.. Of help je mij wat dingen op papier te krijgen!!
    Hou van je ❤️

    • Reply
      Greet Groeneveld
      27 oktober 2015 at 21:25

      Super mooi geschreven, zussie. Voor mij blijf je gewoon Monica. Ik gun je natuurlijk een leven die voor jou het leuk maakt. Hou van jou zussie❤

    • Reply
      Monica Viel
      27 oktober 2015 at 21:36

      Das lief van je Greet!! ❤️
      Love you to!!

    • Reply
      Lyme leven - van Marleen
      28 oktober 2015 at 09:48

      Hou ook van jou Moontje! En ik hoop dat ik de 8e goed genoeg ben om inderdaad naast je in bed te komen liggen! Maar daar gaan we voor!

  • Reply
    Mandy Van de Poppe
    27 oktober 2015 at 21:17

    Ach meissie toch.
    Wat prut dat je lijf dan toch niet kan en wil wat je eigenlijk zou willen en kunnen.
    Super goed van je dat je dit zo goed kan verwoorden in he blog. Dat moet toch opluchten.
    Gewoon open kaart spelen babe als t ff niet gaat dan gaat t niet en laat je dan maar lekker in de watten leggen door die mannen haha..
    Veel plezier nog xx

    • Reply
      Marleen Groeneveld
      28 oktober 2015 at 09:47

      Ze zorgen sowieso goed voor me! 🙂 En het speelt zich vooral in mijn eigen hoofd af allemaal. Het opschrijven helpt daarin zeker. Hoop dat met jou alles goed gaat meis. Ik ga proberen als ik terug ben nog even bij je langs te komen voor een kopje thee. Dus hou die kleine nog even binnen goed? 😉

  • Reply
    Klaske De Vries
    27 oktober 2015 at 21:33

    Heftig om te lezen. Ook omdat dit zo herkenbaar is en jouw angst ook de mijne is. Wel fijn en stoer dat je nu een weekje weg bent. Geniet er van

  • Reply
    Sabine Harmsen
    27 oktober 2015 at 21:36

    Ai, pijnlijk herkenbaar 🙁
    Erg mooi geschreven hoor, petje af!

  • Reply
    Eric
    27 oktober 2015 at 21:45

    Lieverd, wat heftig om te leven. Maar toch ook weer superknap! Hoe eerlijk en duidelijk. Stoer! Hoop dat jij je weg gaat vinden in de nieuwe ikke. Die vrienden zijn er en zullen nooit weggaan! Hou je taai en ga zo door met schrijven. Ben trots op je. Kuss

    • Reply
      Marleen
      28 oktober 2015 at 09:55

      Wat een lief berichtje van je! Dank je wel. x

  • Reply
    Linda de Groot
    27 oktober 2015 at 22:07

    Alles veranderd voor jou, maar ook voor hun. Echte vrienden houd je over. Ongetwijfeld vallen er ook mensen af. Hopelijk niet teveel. Daar in tegen gaat er een wereld voor je open. Leert lotgenoten kennen en krijg je er een hoop nieuwe vrienden bij.
    Misschien ervaar je gevoel van verlies. Ik denk dat het een stukje rouw ervaring is. Tenslotte ben je niet helemaal meer de persoon die je was. Dat rouwen ervaar je zelf, maar je vrienden ook.
    Niet alleen jij moet ergens afscheid van nemen. Accepteren dat niet alles meer is zoals het was en dat het nooit meer zo zou worden zoals het was. Dat doet niks af aan jouw als persoon.
    Xx

    • Reply
      Marleen
      28 oktober 2015 at 10:03

      Hoi Linda,

      Jij kan dit natuurlijk bekijken vanuit de ´vrienden-kant’. Ik hoop dat over een paar jaar zal blijken dat mijn vrienden net zo lief en trouw zijn als jij bent voor Moon! 🙂

      xx

  • Reply
    Natascha de G
    28 oktober 2015 at 06:36

    Ach lieverd, breekt m’n hart om het zo te lezen wat het allemaal met je doet Ook al weet ik het wel een beetje van de dingen die je me verteld. Voor mij blijf je altijd mijn Murl.. Met of zonder beperkingen. Net zoals jij je moet aanpassen aan de nieuwe situatie, passen echte vrienden zich ook aan aan de nieuwe situatie. Het maakt jou echt niet minder lief of leuk als je je soms niet goed voelt. Vergeet dat nooit ❤️

  • Reply
    Αριαννε Αριαννε
    28 oktober 2015 at 06:46

    Mooi dat andere mensen nu ook kunnen lezen hoe t is….dat harde geluid waar je niet omheen kunt,..wat r altijd is (herkenbaar)..mooi geschreven Marleen

  • Reply
    crpoort
    28 oktober 2015 at 12:21

    Hey Marleen,

    knap dat je het zo kunt verwoorden. En heel herkenbaar dat je anderen niet indirect of direct wilt teleurstellen met jouw ziektebeperkingen. Hoop dat je wel lekker kunt genieten met ze, zelfs al kun je niet alles doen wat je zou willen doen.

    x

    • Reply
      Marleen
      28 oktober 2015 at 12:38

      Dank je wel Charlie… Als het lukt gaan we vanavond bowlen. Kan ik alvast even in komen voor onze bowl-date. 😉 Hoop dat met jou alles een beetje oké gaat. Contacten snel weer even. x

  • Reply
    xyoontje
    28 oktober 2015 at 14:40

    veel sucses in de toekomst ik hoop dat je een mooi en gelukkig leven tegenmoet gaat ondanks je vervelende ziekte.. Het is erg knap om jezelf zo kwetsbaar op te stellen meid super complimenten!
    xYoni

    • Reply
      Marleen
      28 oktober 2015 at 15:13

      Ah, dank je wel! Lief! 😉 Ik zie dat je zelf ook een blog schrijft. Ik zal straks eens kijken op jouw site! x

  • Reply
    Astrid (Timeless Elegance)
    28 oktober 2015 at 15:14

    Echt prachtige artikel! Heb je zeer mooi en kwetsbaar geschreven.

    Lieve groetjes Astrid (Timeless Elegance)

    • Reply
      Marleen
      28 oktober 2015 at 15:23

      Hoi Astrid, ook jij bedankt voor het compliment! Doet goed om zulke positieve reacties te krijgen! 🙂

  • Reply
    jan
    5 november 2015 at 21:36

    Eerlijk geschreven. Herkenbaar. Neem de verandering serieus. Die is niet altijd slecht, gewoon anders. En je zult “vrienden” kwijt raken en er nieuwe voor in de plaats krijgen. Zolang je jezelf maar dicht bij je houdt, want aan jezelf heb je wat. Succes!

    • Reply
      Marleen
      6 november 2015 at 00:21

      Daar heb je gelijk in Jan. Wijze woorden! ☺ Dank je wel voor jouw reactie.

  • Reply
    Greet Groeneveld
    19 september 2016 at 07:25

    Fijn dat het beter gaat

  • Reply
    Jerry Groeneveld
    20 september 2016 at 17:36

    Stoere superzuster ben je!!!

  • Leave a Reply

    %d bloggers liken dit: