Chris

Wil je Chris sponsoren, ga dan naar de teampagina Miles voor Marleen.

Teamlid Chris

Chris is al heel erg lang bevriend met Joey en mijn broertje Jerry. Ik trof hem wel eens bij een van hen, maar meer dan een praatje maakten we niet met elkaar. Ik heb Chris beter leren kennen afgelopen zomer, toen we regelmatig hele dagen bij het zwembad lagen met een paar mensen. Omdat we allebei van sushi houden en dit lang niet hadden gegeten, spraken we af dit een keer te gaan doen. Ons contact is in een korte tijd uitgegroeid tot een goede vriendschap.

In eerste instantie kwam Chris af en toe eens mee als Jerry bij mij langs kwam. Ik zat toen zo ongeveer in mijn allerslechtste periode en Chris heeft mij een paar keer meegemaakt op een van de dieptepunten van het afgelopen jaar. Een goede indruk kan hij dus niet van mij gehad hebben, maar blijkbaar vond hij mij toch aardig genoeg om langs te blijven komen. 😉 Er zijn maar weinig mensen die ik toe laat op de momenten dat het heel erg slecht gaat. Chris is in een hele korte tijd gaan horen bij dat kleine groepje en dat is best wel bijzonder!

Het afgelopen half jaar heb ik veel steun van hem gehad. Hij komt regelmatig bij mij langs om een avondje op de bank te hangen. Meestal vraagt hij dan van te voren of ik een boodschappenlijstje wil sturen en zorgt hij voor de boodschappen en kookt hij voor me. Wat een verwennerij!

Toen we in oktober een weekje in een vakantiehuisje zaten in Limburg, was Chris mijn ‘roomy’. We sliepen in een stapelbedje: hij boven en ik beneden. Urenlang hebben we gezellig gekletst over van alles en nog wat. Maar toen een paar dagen mijn pijnklachten toenamen en ik mij niet helemaal goed voelde, zag ik dat Chris mij steeds een beetje in de gaten hield. Of ik wel genoeg at en dronk, of ik wel genoeg rust nam en of ik mijn medicatie niet vergeten was te nemen. Ook checkte hij af en toe even bij mij hoe het met mij ging en hoe het met de pijn ging. Heel lief en zorgzaam!

Chris is elke dag in de sportschool te vinden. Al tijden probeert hij me mee te krijgen, vaak zonder resultaat…. Dat zal binnenkort wel anders worden. Voor Lopen voor Lyme heb ik mijzelf tot doel gesteld om twee uur te gaan wandelen. Een hele uitdaging, want een blokje om van een kwartiertje is nu vaak al te veel. Ik heb zo’n vermoeden dat ik het enthousiasme en de motivatie van Chris nog wel nodig zal hebben de komende maanden om mijn doel te kunnen bereiken. Chris zelf gaat twee uur hardlopen. Een ontzettend pittig doel en ik heb er veel bewondering voor als het hem gaat lukken!! (eigenlijk alleen al voor het feit dat hij het gaat proberen… 😉   )

Voor Marleen doe ik mee aan lopen voor Lyme

Een tijd geleden ben ik via Jerry bevriend geraakt met Marleen. Dit is nog niet zo heel lang geleden. Af en toe hebben we het er wel eens over… “ het was toch in 2012? “, of “was het niet vlak nadat ik met Jerry een reis had gemaakt naar Indonesië?” Daarvoor hoorde ik de naam Marleen wel eens vallen, maar ik kende haar nog niet.

Maar goed, al een tijdje heb ik nu goed contact met Marleen. Ik kan jullie niet precies vertellen hoe Marleen was, voordat zij ziek werd, daar ken ik haar niet lang genoeg voor. Door haarzelf en vrienden kan ik wel een beeld schetsen van hoe zij vroeger was. Behulpzaam, vrolijk, levenslustig, besluitvol, vliegensvlug en zonder twijfel, nou ja dat laatste betwijfel ik een beetje… 😉

Er is een hele hoop veranderd voor Marleen. Het lijkt wel alsof alles wat ze doet zo veel energie kost dat zelfs een reservebatterij gedurende dag leeg zal raken. De ziekte Lyme vreet haar op. Van nature ben ik redelijk behulpzaam dus dat vindt ze wel fijn (hoor ik wel eens terug).Ook zelf vind ik een behulpzame Marleen erg prettig en dat is zij gelukkig nog steeds, vind ik. 

Ik heb ooit tegen Marleen gezegd; ‘ik heb bewondering voor de manier waarop jij omgaat met de ziekte van Lyme’. Ik vraag me dan wel eens af, waar komt die positieve houding vandaan?

Er zijn ook periodes dat ik Marleen zie met veel pijn, verdriet en angst voor wat gaat komen. Cognitieve problemen, lichamelijk veel pijn op verschillende plekken en alle andere dagelijkse struggles die bij deze f*cking klote ziekte komen kijken, zo zwaar dat het bijna niet te handelen is. Ik heb Marleen in goede doen gezien, althans dan oogt ze energierijker en heeft ze minder pijn dan normaal. Deze dagen zijn uitzonderlijk.

Deze uitdrukking vind ik daarom ook bij Marleen passen: “A winner is someone who gets up one more time than he/she is knocked down.” Wanneer ik hieraan denk, komt hier bij mij ook een positief gevoel naar boven, zo strijdlustig en hoopvol dat ze is. Ondanks alle medicijnen en behandelingen die zij tot nu toe heeft gehad, zie ik geen verbeteringen, integendeel… Diep van binnen doet het mij veel pijn en verdriet om te zien hoe deze ziekte haar aftakelt.

Marleen heeft behandeling nodig, maar niet alles van haar behandeling wordt vergoed door de zorgverzekering. . Om te voorkomen dat Marleen in de financiële problemen komt ga ik lopen voor Lyme. Mijn doel is  om twee uur lang te gaan hardlopen wat ongeveer neer komt op een halve marathon. Dit gaat een hele uitdaging voor mij worden, ondanks mijn sportieve vibe.

Help mij en daarmee Marleen door een kleine donatie te doen. Ga hiervoor naar de teampagina van Miles for Marleen

Facebook reacties
%d bloggers liken dit: